عبث در طبيعت هر انسانى ميل جستجوى امورى كه به حواسش مىرسد ، وجود دارد ، و در پى حكمت وجودى آن است و از نفع و ضرر آن مىپرسد ، و به منفعت آن نزديك و از ضرر و زيان آن دور مىشود . اشياء در نظر انسان ميان نفع و ضرر پراكنده‌اند و چيزى نيست كه معناى ديگرى داشته باشد . و در طبيعت آدمى گرايش‌هايى به شناخت هدفى كه به خاطر آن آفريده شده و نيز پايان زندگىاش ، وجود دارد . ترديدى نيست كه اين مسأله از بزرگترين مسائل از حيث اهميّت و جدّى بودن است و به زندگى و انديشهء آدمى وابسته‌تر نيست ؛ اين موضوع علّت همهء نزاعها و منشأ اضطرابها و بيماريهاى آدمى است و راهى به دستيابى بر رأى و اعتقاد واحدى نيست . هرچه عقايد آدمى متعدد و خواسته‌هايش متنوّع گردد ، از اين دو گروه خارج نيست : گروهى معتقدند ، انسان خليفهء خداوند در زمين است تا رسالتى را به عالم محسوس برساند و از آن رسالتى برگيرد ؛ وجودش در اين‌جا يكى از مراحل متعددى است كه انسان آن را مىپيمايد ، و سپس يا به سعادت جاويدان مىرسد و يا عذاب ابدى . و گروهى معتقدند ، انسان ثمره‌اى از ثمره‌هاى كاركرد عناصر طبيعى است ، و وجود او معنايى جز برگ درختى ندارد كه شكوفا مىشود و رشد مىكند و بزرگ مىشود و سپس مىافتد و از بين مىرود . اگر به طرفداران عقيدهء دوم بگوييم ، در بين اعضاى بدن انسان چيزى بىمعنا و بى هدف و بىفايده وجود دارد ، آن را انكار مىكنند و هر چيز را در انسان در جاى خود و